18.06.2018

Heidelberg





Almanya'nın en romantik şehri, şirin ilimiz Heidelberg ile karşınızdayım...


Almanya sevmeyene Almanya sevdirecek güzellikte nefis bir yer Heidelberg, bu aralar homur homur Almanya'ya söylenen bana çok iyi geldi mesela! (1 ay içerisinde kişi bitmeyen grip olur, bodrumunu su basar, bodrumunu hasta hali ile toparlar ve bodrumu tekrar su basarsa azcık homur homur olabiliyor. En kıymetli kitaplarım ve yoga eğitimi ders notlarımın su içinde kalmasına hiç değinmiyorum, sakinim!)


Heidelberg'e dönersek Baden-Württemberg eyaletine bağlı bu küçük şehir, pek turistik bir lokasyon. Bizim gittiğimiz gün biraz bulutlu bir pazar günü olmasına rağmen oldukça kalabalıktı.


Biz günübirlikçi Heidelbergciler olarak kompakt bir tur yaptık Heidelberg'te ve görüşüm dolu dolu bir günün yeteceği yönünde ama kalmak düşünülürse de bence pek keyifli olur.


27.05.2018

Almanya'da Ev Bulmak & Alışmak(?) & Yerleşmek





Almanya'da 3 ayımı doldurduğum bugünlerde dönüp bakıyorum, kendime verdiğim sözümü tutup, uzun uzun yazmış mıyım diye ama pek hayal ettiğim gibi olmamış sanırım. Yazmışım aslında ama sayfa sayfa defterlerime. Buralara nedense daha iyi hissedince yazarım, yerleşince yazarım gibi şartlaşmışım kendimi.


Öyle inişli çıkışlı bir 3 ay oldu ki bana nedense 1 yıl gibi geldi. Nerden başlasam bilemediğim için biraz karışık bir güncelleme yazısı olacak bu sanırım.
Öncelikle evimizi bulduk ama bulana kadar cidden canımız çok sıkıldı. Hem aracı fırma hem de internetten kendimiz bakıp başvurarak bir sürü ev gördük. Hayal ettğim evi daha ilk haftada buldum, anında tamam dedik, bir de emlakçının bizi bu iş kesin olur laflarıyla iyice yükseltmesine izin verdik. 3 gün sonra ev sahibi ben Almanca bilmeyen kiracı istemem diyerek bizi bir güzel reddedince baya bir depresyona girdim. Normalde pek hayırlısı, kader insanıyımdır ama eve nasıl kitlendiysem şu an bile belki bir mucize olur o eve geçeriz diye düşünüyorum, durumumu anlayın :)


Bunun üzerine bazı beğenmediğim evler, bazı beğenip aranılmadığımız evler şeklinde arayışımıza devam ettik. Arada iki belki olur evinden de red yedik çok şükür. Tüm bunlar olurken şirketin 70lerden kalma misafirhanesi beni her gün daha da fazla basıyordu çünkü zaten iş seyahati sırasında Ocak'ta 2-3 hafta kalmıştım burada, üzerine neredeyse 1,5 ay daha kalınca, üzerine bir de bütün stres nedeniyle hayatımda hiç alerjik reaksiyon göstermemiş cildim bir anda kırmızı noktalarla kaplanınca, ilk bulup beğendiğim evi, Emre'ye sadece videolarını göndermek suretiyle tuttum. Evin içi yepyeni ve güzeldi, ev sahibi tatlıydı falan ama bir sürü istediğim şey de yoktu; ek oda, kapalı mutfak ve balkon gibi ama olsun... Sanıyorum o an beden ve ruh sağlığım için en doğru adımı atmışım, pişman değilim.


İstanbul'dan eşyalarımız gelince ise hayatında hiç taşınmamış ben için yepyeni bir macera olan ev yerleştirme başladı. Her şeyi yerleştirdikten sonra ilk sözlerim 'Bir daha asla ama asla taşınmayacağım' oldu. Bir noktada bütün o çileyi unutuyor herhalde insan, yoksa nasıl bunca insan sürekli nasıl taşınıyor aklım almadı. Taşınmak deli işiymiş, bunu da öğrenmiş bulundum.


Son olarak gelelim her gün en az bir kez sorulan 'Alıştınız mı?' konusuna...


Valla ben dürüst olacağım henüz alışamadım, yola çıkarken üzerine hiç düşünmediğim bir şey varmış; özlem hatta çok özlem...


Ailemi, arkadaşlarımı, köpeğimi çok ama çok özledim. Konfor alandından çıkan insan sudan çıkmış balık oluyormuş, yaş arttıkça insanın köklenme ihtiyacı daha da artıyormuş bunu anladım. Şu an o yüzden benim için her şey çok 'hava'da, fazla hava hatta, bir an önce köklenmiş hissetmek istiyorum yine.
İşin komik yanı 20 yaşımdayken tam 6 ay Almanya'da yaşadım ve daha ilk haftamda kendimi harika hissediyor, keşke hep kalsam diyordum. Demek ki yaşla beraber beklentiler ve gereksinimler baya değişiyor. O nedenle böyle bir karar alırken iyi düşünmek lazımmış.


Bu demek değil ki olmadı, yapamayacağım daha çok bu alışmama haline şaşkınım ben. Nedense bu olasılığı hiç düşünmemişim ve hazırlıksız yakalanmışım. Herkesin dilinde bir ilk 6 ay hatta 1 yıl böyle, 6 ay kırılma gibi laflar geziyor, o yüzden 6 ayı bekliyorum, tecrübeye inancımdan.
Bakalım kahramanımız alışacak mıydı?









4.03.2018

Almanya'da Ilk Gunler



Hallo!

Almanya'dan merhabalar...

Bu ilk hisler ve yaşananlar önemli, unutmadan yazmak istedim. Biliyorum bir noktada tüm bunlar rutine dönecek ve bugünlerde şaşırdığıma artık şaşırmıyor olacağım ama gün gelir bir başka yeni gelen okur bu satırları, bazen de geri dönüp ben bakarım nereden nereye gelmişim diye, o yüzden yazmak güzel....
Çok yazmasam da bu blogu okurken en çok galiba bu keyiflendiriyor beni, vay be neler yaşamışım diyorum her seferinde.

Hala kendimi çoğunlukla iş gezisinde gibi hissetsem de, oturma izni başvurusu ve ev bakma süreçleri yavaş yavaş beni tüm bunların geçici değil kalıcı olduğuna ikna etmeye başladı.

Ben üniversite yıllarımda, Erasmus vasıtasıyla 6 ay buraya çok yakın bir şehirde kalmıştım. O yüzden günlük yaşama dair aşinalık söz konusu ama yine de daha önce karşılaşmadığım durumlarla karşılaşıyorum. Şikayetten ziyade aslında şaşırma hali hoşuma gidiyor, bir noktada kendi yaşayış tarzına o denli alışıyorsun ki, ondan başka bir dünya olamaz gibi geliyor. Böyle ufak tefek farklılıklar, normal neydi, anormal olan neydi diye düşündürüyor insanı.

Mesela, neden bu kadar çok posta, sevgili Almanya! Bu kadar geri dönüşüme ve sürdürülebilirliğe önem veriyoruz, neden online bankacılık şifremizi telefonla alamıyoruz da, posta yollarında bekliyoruz? Cevap tahminim güvenlik olsa da, yine de çok mantıksız geliyor. İki haftada, Türkiye'de 1 yılda alabileceğim sayıda mektup aldım, siz düşünün. Banka hesabı mı açtırdım, mektup arkadaşı mı oldum bankayla belli değil, her gün ama her gün bir şey geliyor. Zaten buraya geldiğinizde aldığınız ilk uyarı, posta kutunuza isminizi yazmanız yönünde oluyor. Gelenler atlamasın.

Bir diğer şaşkınlık ise soğuk oldu, tam Avrupa'nın buz kestiği haftaya denk gelince (bakınız yukarıdaki fotoğraf), tüm hayatım boyunca bu kadar üşümedim dediğim günler yaşadım (Erasmus dahil).
Neyse ki geçiciymiş, bu hafta düzeliyor. Öyle bir soğuk ki, ev bakarken ilk kriterim tramvaya yakınlık olarak direk değişti.

Üçüncü şaşkınlık ise mutfaksız evler oldu. Aslında bu, bu haftaların şoku değil, aylardır bu gerçeğin farkındayız ve aylardır anlam veremiyoruz. Almanya'da bazı istisnalar dışında insanlar mutfaklarına, salondaki L koltuk muamelesi yapıp, gittikleri yeni eve götürüyorlar. Her kiracının mutfağıyla evden eve gezdiği bu çılgın dünyada, senin de kiracı olarak mutfağını alman ve montajını yaptırman gerekiyor. Tüm hayatı boyunca mutfak yaptırmamış ve Almancası olmayan biri olarak takdir edersiniz bu tercih ettiğimiz bir durum değil, o nedenle mutfaklı olan (çoğunlukla bir önceki kiracının mutfağını sattığı) evlere bakmaya çalışıyoruz. Gezdiğimiz evlerden birinde, mevcut kiracıya sorduk, bu biraz saçma değil mi, neden böyle yapıyorsunuz diye. Biz Almanlar kişiselleştirmeyi severiz, başkası senin yaptığın mutfağı zaten beğenmez, sen kendi zevkine göre yapmışsın zaten götürmek istersin falan dedi. Anlıyoruz diye kafa sallasak da, hala mantıklı değil, hala çok saçma :)

Bunun dışında şanslıyım ki, çoğu sürecimde şirketin anlaşmalı çalıştığı bir firma bize yardımcı oluyor. Bu nedenle uzun uzun vize, oturma izni vb süreçlerden bahsetmiyorum keza bizim sürecimiz  onlar ne derse yapmak yönünde oldu.

Fakat ev arayışımızın devam ettiği bu tatlı günlere dair yazacak şeyler var. Bunu da totem yaptım, ev bulduğumuzda yazacağım :)

Beni mutlu mesut eden Almanya güzelliklerini ise sonraki yazılarda paylaşacağım, biraz biriksin...
Şimdilik keyfimiz yerinde özetle. Bir de ev bulsak da seyahat ettiğimiz günlere geçsek, tadından yenmeyecek :)




7.01.2018

Yeni Hayat





Hayatı çok ciddiye almak ve almamak arasında kararsız kaldığım yıllar, yaşlar, sebep olan yaşanmışlıklar ve yeni heyecanlar...
Çok ciddi ve biraz da kafası karışık başladıysam sebebi var, hayatımda kocaman kocaman değişiklikler söz konusu.


İşim aracılığı ile bambaşka bir ülkede, yepyeni bir başlangıç söz konusu. Daha var, daha var derken bir anda zaman geldi.


Bu zamana dek ben de Emre de her zaman hayatımızın bir döneminde yurtdışında yaşamak istiyorduk. Pek çok neden var tabi bunun için; benim için en önemlisi ise sakin ve dingin bir hayat arayışı idi. Ruhum emekli diye hep diyorum değil mi, gerçekten de öyle :)
İstanbul'un trafiği, gündemi, koşturmacası ne kadar çok sevsem de çok yoruyor beni. Daha sakin ve koşturmacasız bir hayat fikri acayip heyecanlandırıyor.
Tabi eksiler, ah o eksiler.., İstanbul'da ben kendi çapımda sakin kozamı yaratmıştım, içinde canım ailem ve arkadaşlarım vardı. Hepsi ile her an görüşemesem de, hatta bazıları ile yılda 1-2 kez görüşecek bir hayat temposuna sürüklenmiş olsak da yine de orada ulaşılabilir olma hissi belki, belki o elini kolunu nereye koyacağını bilme hali, belki konfor alanı, tam adını koyamıyorum ama tüm bunlar ufak korkuları da getiriyor.


Ama ne yapıyoruz, cesur ve korkusuz oluyoruz, biraz da kaderci... Bu hayatımız için güzel, keyifli bir deneyim. Deneyeceğiz, göreceğiz, öğreneceğiz, canımız isterse vazgeçeceğiz belki de hep burada kalacağız. Ne öğrenmiştik, çok plan yapmayıp akışa bırakacağız.


İyileşme günlüğümü yazarken, bazı sevdiklerim, bazı yüzyüze tanımadıklarım ama kalben yakın hissettiklerim buralardan takip ederdi beni. Bu yeni macera ile bloga geri dönme kararı aldım ben de. Gözden uzak olsam da gönüllerden olmayayım diye :)


Yaşayalım görelim o zaman...



29.01.2017

Tekrar Merhaba!


En son 4 Nisan 2016'da yazmışım. Ne çok zaman ne hızlı geçmiş.

Hem kendim için hem belki birilerine dokunur ümidiyle yazdığım blogum ben yazmasam da dokundu birilerine. Ne mutlu bana...

Öncelikle kısa bir İyileşme Günlüğü bilgilendirmesi, çok şükür iyiyim. Kontrollerim devam ediyor, kalp çarpıntıları arada geliyor kontrol öncesi özellikle ama her şey yolunda çok şükür.

İşime ve yogaya devam etmekteyim. Eğitimim tamamlandı, artık yoga hocası olma yolunda ilerliyorum. Hem yolun en başında, hem de çok heyecanlı hissediyorum kendimi. İlk derslerim başladı bile, her ders yeni bir yolculuk, yeni bir heyecan... Hayatımda verdiğim en şahane kararlardan biri yoga!

Bu iyiyim yazısı olsun, devamında biraz yoga, hayat, seyahat, kitaplar konuşalım. Eskisi gibi...



4.04.2016

Deniz'in Yoga Yolculuğu



Bana iyi gelen, herkese gelebilir diye düşünerek, yoga serüvenimi yazmak istedim bu sefer.

Sanıyorum üniversite 3. sınıfta, oda arkadaşımın aklımı çelmesi ile bir yoga kitabı almıştık ikimiz de. Her şeyin başlangıcı bu oldu. Hareketlere bakıp bakıp yapmaya çabaladığımızı, bir süre devam ettiğimizi ve çok keyif aldığımızı hatırlıyorum.

İlk yoga dersim çok net değil kafamda, ara ara dvdlerden yaptığım dersler olduğu ise hayal meyal aklımda.

Sonra iş hayatına girip, kendime zaman ayırmıyorum, bir aktivite bulmalıyım düşüncesi ile gittiğim aikido dersinden, 'dayak yemiş gibi' çıkıp, 5 gün oturmakta bile zorlanınca, aynı merkezin yan odasında yer alan yoga derslerine gitmeye başladım. İşte o zaman inanılmaz tatlı bir hoca ile, şu an bile zaman zaman aklıma gelen derslere girmeye başladım. Ne harika bir şey bu diye düşündüğümü hatırlıyorum çok net.
Tabi hayat beni yine girdabına aldı, mesailer, iş gezileri, buraya park edemiyorumlar gibi sudan bahanelerle yine yogadan uzaklaştım.

Sonra sevgilimle bir süre yogaya yazılalım dedik, yazıldık, çok da iyi geldi ama yoga merkezi evime çok uzak, iş yoğun, ben yoruluyorum derken, yine uzaklaştım adım adım.

Şimdi görüyorum ve anlıyorum ki bana bu kadar iyi gelen ve iyi hissettiren bir şeyden uzaklaşmak için, ne saçma bahaneler bulmuşum. İyi hissetmeyi, hayatın rutin zorluklarına karşı tercih edememişim, zaman ve 'boşluk' yaratamamışım...

Yine ara ara dvdler, ara ara ender de olsa derslerle devam eden maceram, bir var bir yok devam etti.

2014 Eylül'de evleniyordum, sevdiğim yoga merkezinin dibine taşınıyordum, bu sefer yazılacaktım ve yogadan kopmayacaktım...

2014 Ağustos'ta kanser teşhisi aldım...

Yoga falan gitti aklımdan, şimdiki aklım olsa hemen aklıma gelirdi ama o dönem uçtu. Kemoterapiler başlayınca zaten fiziksel yorgunluk ile imkansız derken (şimdi biliyorum ki, o dönem de aslında mümkünmüş) yazılmadım. Sonra biraz kendime geldim ve yine yazılmadım, çünkü saçım yoktu. Perukla yoga yapılmazdı. Bone ile gidersem herkes bana bakardı, acırdı. Özetle saçmaladım da saçmaladım.

Sonra sevgili Esra Banguoğlu'nun Türkiye'ye gelip bir Kundalini Yoga dersi vereceğini öğrendim. Esra zaten hayatımın kilit noktalarından biri. Beni karanlık kuyulardan almış çıkarmış, nasıl gitmek istiyorum anlatamam, hem Kundalini Yoga'yı merak ediyorum, hem de Esra ile tanışırım diyorum. Fakat kemoterapi aldıktan sonraki 9. yada 10.gün olacak ders. Ben Esra'nın bana verdiği taktiklerle kemoterapilerimi nispeten hafif atlatıyorum ama yine de vücut yorgun. Sınıf en az 50 kişiymiş, benim bağışıklık sistemi zaten yerlerde. Saç desen zaten yok, yeni peruğumu henüz almamışım, ne akla hizmet aldıysam uzun peruğum var, o da beni sıcaktan bayıltıyor.

Bunca olumsuzluğa rağmen ben yine de gittim. Kafamda peruğum ile 50 kişinin arasına oturdum, yaklaşık 2-3 saat bol bol meditasyon yaptık, kundalini hareketlerini yaptık. Yoruldum, terledim ama harika hissettim. Tüm gücümü geri almış gibiydim, onca zaman sonra, onca tedavi sonra bedenime tekrar kavuşmuş hissettim. Zihnim ise nasıl dingin, nasıl mutluyum...

Fakat yine ne yaptım, günlerin akışına kapıldım. İşime, gücüme, tedavilere kapıldım gittim.

Youtube'dan yoga videolarını ara ara yaptım, saçlarım çıkınca arada 1-2 derse girdim.

Sonra bir anda cidden ama bir anda, ufak bir aydınlanma yaşayıp, ben neden bana iyi gelene tutunmuyorum deyip, koşa koşa bir yoga eğitmenliği eğitimi kursunun tanışma dersine gittim.

Hocalara bayıldım, yüreğim git dedi. Aklım ise onca tedavi aldın, vücut yorgun, daha portunu çıkaracaksın, esnek değilsin, dikişler falan dedi.

Yüreğimi dinledim...

İyi ki de dinlemişim.

Hayatımda verdiğim en doğru kararlardan biri oldu. Her anından keyif aldığım, zorlandığım, mutlu olduğum bambaşka bir serüvendeyim ve çok mutluyum!

24.01.2016

Deniz'in 2015'i



Geç kalmış bir yeni yıl yazısı ile merhaba!

Önce 'Deniz'in İyileşme Günlüğü' ile başlayalım.

Çok şükür, tedavi bitti. Artık kontrollere devam edeceğim. Her kontrol kalp çarpıntısı yapsa da, doktorun bir an bakışlarını kaçırması bile korkudan bayılma noktasına getirse de, bugünümü yaşamaya ve her anın tadını çıkarmaya devam.

Kanser teşhisimi Ağustos 2014'de aldım, neredeyse 1,5 yıl oldu. Dönüp baktığımda şu 1,5 seneyi, pek çok seneden daha dolu dolu yaşadığımı fark ettim ve inanılmaz mutlu oldum. Yazıp hem kendimle gurur duymak hem sizlere ilham vermek istedim. Kemoterapili halimle, peruğumla, kısacık saçımla hem de işe giderken bunları yapabildiysem, daha neler yaparım, daha neler yaparsınız...


  • Güney Fransa, Sakız Adası, Almanya, Belçika ve Kapadokya tatilleri yapıldı. Önden ucuz uçak biletleri ve airbnb'ler sağolsun pek keyifli ve ekonomik tatiller oldu.
  • Sayamayacağım kadar çok kitap okundu. Cidden ne bulduysam okundu, okumaya da devam!
  • Piyano derslerine başlandı, bu yaştan sonra, müzik kulağı ve yeteneği olmayan bir insan olarak hem de! Kadıköy Halk Eğitim'e sabrı için teşekkürlerimle :)
  • Fotoğraf kursuna gidilmeye çalışıldı, Çoğu ders tedavi günü ile çakışınca çok az derse gitmiş olsam da, Balat'ta fotoğraf gezimiz pek keyifliydi. Yukarıdaki fotoğraf da oradan.
  • Mini bir çocuk hikayesi bile yazıldı ama henüz kimselerle paylaşılmadı.
  • Bol bol yoga yapmaya başladım son 1 aydır  ve harika hissediyorum! Tedavi sırasında arada çeşitli mantralarla meditasyon, nefes egzersizleri yapıyordum, şimdi günlük bir programa geçmeye çalışıyorum. Bir süredir Yoga with Adriene ile devam ediyoum, tavsiye ederim.
  • Mart ayında ise yoga sevdamı bir tık öteye taşımaya ve Yoga Eğitmenliği Eğitimi'ne gitmeyi düşünüyorum. Hatta düşündükçe heyecanlanıyorum!

2016'ya girerken güzel listeler yaptım yine kendime ama esas maddelerim aşağıda;

  • An'da kal, rahatla.
  • Şükret. Ailene, sevdiklerine, sağlığına, varlığına...
  • İş stresini kafana takma, seni mutlu eden şeylere odaklan.
  • Sağlıklı beslen!
  • Yoga'ya devam et.


Tek dileğim de herkesin sağlıklı ve huzurlu olması! Güzellik yarışmasındaki kızlar gibi söyledim farkındayım ama aslında tek ihtiyacımızın sağlık ve huzur olduğunu fark etmek, sağlığın riske düşmeden pek anlaşılmıyor.

O nedenle hep şükür, çok şükür...


Bunlar da ilginizi çekebilir;

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...